http://beverlyanne.perfectblog.net/The-first-blog-b1.htm Your first blog Fri, 12 Mar 2010 23:40:41 GMT 10 http://beverlyanne.perfectblog.net/The-first-blog-b1.htm The first blog 2008-11-09T03:47:36Z <font color="#0000ff"><strong>Laking gulat ko nang makita sa monitor na may lalaking nakaupo sa isang computer na nasa likuran ko.  Tumayo ako at nilingon iyon <br /><br />pero wala namang tao roon.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Ito ang kuwento sa likod ng katanungang: Bakit hindi na ako nagbabantay nang mag-isa sa computer shop ng Tito Mar ko at ang 7PM-12 midnight na schedule na pagbabantay ko sa shop ay ipinalipat ko sa mas maaga?<br /><br />    Nagtrabaho ako minsan sa computer shop ng Tito Mar ko.  Actually, summer job iyon.  Bakasyon noon kaya suhestiyon ng nanay ko—pagkatapos akong mapansing panood-nood lang ng DVD—ay tumao ako sa computer shop ng tito ko para daw may kinikita ako kahit paano.  <br /><br />    Isang gabing ako ang tumatao sa shop ay biglang dumating ang Tito Mar ko at ang asawa niyang si Tita Grace.  Nakabihis ang mga ito at kinuha ang lahat ng kita sa shop. <br /><br />    “Saan kayo pupunta, Tita?” tanong ko sa kanya.<br /><br />    “Ewan ko sa tito mo. Kakain yata,” sagot niya.<br /><br />    “Wow, take out! Take out!” kantiyaw ni Ato na kasama ko na nagbabantay sa shop.<br /><br />    “Babalik ako mamaya bago mag-alas-dose.  Hintayin n’yo na lang ako rito sa loob,” bilin ni Tito Mar sa amin. Siya ang palaging nagsasara ng shop.  Malapit lang naman kasi ang bahay nila roon.<br /><br />    Iniwanan  kami ni Tito Mar ng pambili ng merienda, saka umalis na sila. <br /><br />    “Ano’ng bibilhin natin?” mayamaya ay tanong ko kay Ato.<br /><br />    “Busog pa ako.”<br /><br />    “Ano ka ba? Pati pagkain, tinitipid mo,” kantiyaw ko sa kanya. “Ako na lang ang ibili mo ng merienda.”<br /><br />    “Saglit lang.”<br /><br />    May ka-chat si Ato sa Internet sa isang bakanteng computer.  Nang malaman kong si Michelle iyon—ang nililigawan nito—alam kong mahirap nang awatin ito sa harap ng computer.  <br /><br />    Kaya naman ang “saglit” nito ay inabot nang alas-onse y medya.  <br /><br />    Pag-alis ni Ato ay sabay-sabay namang nagsi-out ang magbabarkadang nagrerenta kaya naiwan akong mag-isa sa shop.  <br /><br />    Pinatay ko ang ilang ilaw, ang video monitor, at ang lahat ng computer maliban sa computer na nasa counter. Pagkatapos ay isinara ko ang pinto. Nakinig ako sa FM station sa computer at sinubukang mag-browse sa Internet.<br /><br />    Mayamaya ay may kumatok sa pinto.  Mula sa counter ay makikita ang nakatayo sa labas ng pinto; hindi nga lang masino dahil frosted glass ang salamin ng pinto.  Distorted ang ano mang makikita sa labas ng shop kung titingnan mula roon.  Pero alam kong hindi iyon si Ato dahil iba ang kulay ng damit.  <br /><br />    Mayamaya ay panay ang pagkatok ng sinumang iyon.  Tinungo ko ang pinto at sumenyas na sarado na ang shop.  Sa hubog ng katawan ay alam kong lalaki iyon at medyo malaking tao. Ilang segundo pang nanatili siya sa harap bago umalis.  Nang lumayo na siya ay saka ko binuksan ang pinto. Hinanap ko siya sa ilang taong naglalakad sa sidewalk sa pamamagitan ng kulay ng damit niya pero wala akong makitang katulad niyon.  <br /><br />    Napakibit-balikat na lang ako. Biglang umihip ang malakas na hangin at nilipad ang ilang basura sa kalsada kaya dali-dali akong pumasok sa loob ng shop at muling ini-lock ang pinto.<br /><br />    Inaantok na ako kaya dumukmo muna ako sa counter at pumikit. Mayamaya ay narinig kong may tumitipa sa keyboard.  Parang may gumagamit ng computer.  Binuksan ko uli ang video monitor para makita ang anumang pagkilos sa loob ng shop. Laking gulat ko nang makita sa monitor na may lalaking nakaupo sa isang computer na nasa likuran ko. Tumayo ako at nilingon iyon pero wala namang tao roon.  <br /><br />    Parang tinambol ang dibdib ko sa takot. Nanindig ang mga balahibo ko dahil nasa monitor pa rin ang lalaki.  Nakatalikod siya.  Sa suot niyang damit ay nakilala kong siya ang lalaking kumakatok sa pinto kanina. Alam kong hindi tao ang lalaki dahil sa monitor lang siya nakikita kaya napatakbo na ako palabas ng shop.  Nanginginig ako na parang naiihi.  Pagdating ni Ato, saka lang ako nakaiyak sa takot.  <br /><br />    Pagpasok namin sa shop, wala na ang lalaki sa monitor.  <br /><br />    Iyon ang dahilan kung bakit hindi na ako naiiwang mag-isa sa shop.  Anyway, biro sa akin ni Tito Mar, ang konsolasyon ko raw ay hindi lang ako ang nakaranas ng ganoon kundi maging ang mga katabing computer shop namin.  <br /><br /><br /><br /></strong></font><br /> http://beverlyanne.perfectblog.net/The-first-blog-b1/MY-FRIEND-OWNER-OF-A-COMPUTER-SHOP-b1-p5.htm The first blog 2008-11-09T03:38:38Z <font color="#000000"><em><strong> Biglang tumunog ang chime. Nagtinginan kaagad ang lahat sa pinto, inaasahan nilang may pumasok. Pero wala naman. Sarado pa rin ang pinto. Hindi pa nangyayari kailanman na tumunog ang chime nang walang nagbubukas ng pinto.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Kapag namatay ang mga taong malapit sa atin, hindi maiwasang makaranas tayo ng mga kababalaghan. Pero nakapagbibigay rin naman sa atin iyon ng assurance na mayroon pang buhay pagkatapos ng buhay natin sa mundong ito.<br /><br />Nang mamatay ang dalawa kong kaibigan sa isang car accident, umaga na nang makarating sa akin ang balitang iyon, samantalang nangyari ang aksidente nang sinundang gabi pa.<br /><br />Nag-iisa ako noon sa bahay nang tumawag sa akin ang kamag-anak ng isa sa dalawa kong kaibigan. Pareho kong kumare ang mga namatay at alam ng mga kamag-anak ng mga ito na medyo close ako sa kanila. Kaya nga ako natawagan ay dahil nasa phone directory ng kaibigan ko ang aking landline number.<br /><br />Shocked talaga ako noon dahil ilang araw pa lang ang nakararaan ay magkasama at nagkakuwentuhan pa kami n’ong isa sa dalawang namatay sa publication na pinagsusulatan namin. Lumung-lumo ako. Ayokong tanggapin na patay na sila. <br /><br />Ang isa sa kanila ay noong gabi pa raw namatay, instant death. Ang pangalawa ay lumaban pa para mabuhay. Umabot ito nang madaling-araw, ngunit binawian din ng buhay.<br /><br />Biglang tumunog ang telepono habang tahimik lang akong nakaupo sa kusina, nagtatanong pa rin sa sarili kung bakit nangyari iyon. Kinilabutan ako, nanayo ang balahibo. Para bang naramdaman ko na ang tawag na iyon ay hindi ordinaryo.<br /><br />Alanganing dinampot ko ang receiver ng telepono at idinikit ko iyon sa tainga ko, kapagkuwa’y sabi ko sa nanginginig na tinig: “Hello.”<br /><br />Ilang saglit na katahimikan.<br /><br />Pagkatapos niyon ay sumalit ang isang napakasakit sa tainga na ingay na mahirap tukuyin kung ano. Parang isang sigaw iyon na electronically triggered. Para iyong napakatinis at mahabang tunog ng dalawang nagpipingkiang electronic wires.<br /><br />Biglang tumahimik. Walang tao sa kabilang dulo ng linya. Kilabot na kilabot ako. Bigla kong naisip, lagi ko kasing nakakausap sa telepono ang mga kaibigan kong namatay. Nag-attempt ba sila na kumontak sa akin? Hindi pa rin kaya nila alam na patay na sila; o natutuliro pa ang kanilang mga kaluluwa sa bilis ng mga pangyayari?<br /><br />Sa buong maghapon na iyon ay nag-iisa lang talaga ako sa bahay. At sigurado ako na ang madalas na pagkurap ng mga ilaw ay hindi rin ordinaryo. Hindi naman kasi iyon nangyayari noon. Kung pupunta ako sa banyo, kukurap-kurap ang ilaw; sa kitchen, ganoon din; sa isa pang banyo, para ding mamamatay ang ilaw. Pulos dasal na lang ang ginawa ko. Alam ko, iyon lang ang kailangan ng dalawa kong kaibigan.<br /><br />Pagkatapos mailibing ang mga kaibigan ko, isa pang kuwento ang nalaman ng lahat. Kinabukasan daw ng pagkamatay ng isa sa dalawa, nakita pa ng kapitbahay nito na kumukuha ng mga sinampay ang kaibigan ko. Hindi pa alam noon ng kapitbahay na patay na pala ang kaibigan ko noong nagdaang gabi pa. At habang nakaburol naman ang kaibigan kong ito ay may kakaiba ring pangyayari sa opisina ng publication namin.<br /><br />Ang pinto ng opisina ay may wind chime na tumutunog kapag may nagbubukas ng pinto. Hudyat iyon para sa mga nag-oopisina na may bisitang dumating o pumasok.<br /><br />Biglang tumunog ang chime. Nagtinginan kaagad ang lahat sa pinto, inaasahan nilang may pumasok. Pero wala naman. Sarado pa rin ang pinto. Hindi pa nangyayari kailanman na tumunog ang chime nang walang nagbubukas ng pinto. Natural, kinilabutan ang mga nasa opisinang iyon.<br /><br />Pero ang isang naka-ka-touch na kuwento ay tungkol sa ikalawa kong kaibigan at kumare na biktima rin ng aksidenteng iyon. Siya iyong talagang lumaban para mabuhay. May naiwan kasing anak na nasa elementary pa ang kaibigan kong ito—nag-iisang anak kaya siguro mahal na mahal. <br /><br />Isang malapit na pinsan daw ng namatay ang nakatulog sa pagod dahil sa pagpupuyat sa burol. Katabi nito ang anak ng namatay. Nagising itong bigla, pero agaw-tulog pa rin. Agaw-tulog man, klaro pa rin dito ang nangyayari.<br /><br />Ang kanang kamay nito ay umaangat sa ere kahit hindi nito ginagalaw. Parang may hindi nakikitang nag-aangat sa kamay nito at dahan-dahang ipinatong iyon sa noo ng batang natutulog, na anak nga ng kaibigan kong namatay. <br /><br />Takot na takot ang pinsan ng namatay kong kaibigan. Pero nang mahimasmasan ito, naisip nitong iyon ay ginawa ng multo para ipaintindi rito na alagaan at mahalin nito ang bata—isang patunay na ang isang ina, nasa kabilang buhay man ay patuloy pa ring magmamahal at mag-aalala sa kanyang anak.<br /><br /><br /><br /></strong></em></font><br /> http://beverlyanne.perfectblog.net/The-first-blog-b1/MGA-KAIBIGAN-KONG-SUMALANGIT-NAWA-b1-p4.htm The first blog 2008-11-09T03:26:19Z <font color="#ff0000"><strong>    Pagpasok niya roon ay isang masangsang na amoy ang sumalubong sa kanya. Parang babaligtad ang kanyang sikmura. Lalabas na sana siya pero biglang sumara ang pinto.<br /><br /><br /><br /><br /><br />EXCITED na bumaba ng barko si Mark. Nagmula pa siya sa isang malayong lalawigan sa Mindanao. Ang tanging dahilan ng pagluwas niya ay ang kanyang ka-pen pal na si Nina. Heartbroken siya noong makita niya sa pen pal column ang pangalan nito. Nang sulatan niya ito ay agad naman itong nag-reply. Nag-e-enjoy sila sa kanilang pagsusulatan at nagpapalitan sila ng pagpapadala ng mga pictures. Noong nakaraang taon ay nagsabi itong magbabakasyon sa kanyang probinsiya upang magkita sila nang personal. Subalit hindi iyon natuloy dahil nagkaroon daw ng problema sa pamilya nito. Pagkatapos niyon ay hindi na uli ito sumulat sa kanya. Ang mga sulat na ipinapadala niya rito ay bumabalik sa kanya. Ikinalungkot niya iyon nang labis. Naisip niyang marahil ay lumipat na ito ng tirahan at kinalimutan na siya.<br /><br />    Ngunit noong nakaraang buwan ay nakatanggap uli siya ng sulat mula rito. Nag-sorry ito sa matagal na pagkaputol ng kanilang komunikasyon. Pumunta raw ito sa Amerika kasama ang mga magulang at naging busy ito masyado kaya hindi siya nasulatan. <br /><br />    Bumalik na ako ng Pilipinas, Mark at hindi na muling babalik sa Amerika. Simula ngayon ay hindi ka na muling mangungulila pa dahil pangakong walang-hanggan ang ating pagsusulatan... <br /><br />    Iyon ang nakasaad sa sulat nito sa kanya.<br /><br />    Sa pagkabuhay ng kanilang komunikasyon ay napagtanto niya na nakasalalay rito ang kalungkutan at kasiyahan niya. Muli na naman siyang naging masaya sa pagsusulatan nila. Hanggang sa mapagtanto niya na umiibig na siya rito nang labis. <br /><br />    Kaya naman nang pakiusapan siya ni Nina na lumuwas sa Maynila ay pumayag agad siya. Kahit alam niya na malaki ang kanyang gagastusin sa pagluwas ay hindi niya inintindi. Isa lamang siyang hamak na magsasaka at ang perang baon niya ay halos sapat lamang para sa kanyang pamasahe.<br /><br />    Pero okay lang daw iyon sabi ni Nina. Sa bahay naman daw siya nito titira. Susunduin pa nga raw siya nito sa pier para makasiguro ito na hindi siya maliligaw. Wala raw siyang dapat na intindihin. Malaya raw siyang makakakilos sa pamamahay nito dahil sila lamang dalawa ang titira doon. Permamente na raw ang paninirahan ng mga magulang nito sa Amerika.<br /><br />    Palinga-linga si Mark. Hinahanap niya sa kumpol ng mga tao sa pier si Nina. Hindi niya ito makita. Nagsimula na siyang kabahan nang sumapit ang dilim. Tumatawag siya sa telepono sa bahay nito pero “out of service” ang numero ng teleponong ibinigay nito.<br /><br />    Pinaglaruan ba ako ni nina? naitanong niya sa sarili. Ganoon ang itinatakbo ng isip niya nang masulyapan niya ang isang pamilyar na pigurang papalapit.<br /><br />    “Nina!” bulalas niya. Magkahalong relief at pananabik ang naramdaman niya. Sinalubong niya ito ng yakap. Natigilan siya dahil napakalamig nito.<br /><br />    “May sakit ka ba, Nina?” tanong niya nang matitigan ang mukha nito. Maputla ito at nanlalalim ang mga mata.<br /><br />    “Okay lang ako,” nakangiting wika nito. Iginiya siya nito patungo sa nakaparadang kotse nito. Itim iyon at tinted pa. Noon lang siya nakakita ng ganoong kulay ng kotse. Medyo nag-alangan pa siya nang buksan nito ang pinto ng pasenger seat sa harapan.<br /><br />    Habang nagbibiyahe ay walang kibo si Nina. Nakatuon sa pagmamaneho ang atensiyon nito. Nailang siyang kausapin ito. Parang kay layo ng personalidad nito kompara sa personalidad na nabuo sa isipan niya base sa mga sinasabi nito sa sulat.<br /><br />    Para kasing napakamasayahin nito sa sulat. Parang napakakalog. Hindi ko akalain na ganito pala siya kaseryoso, naisaloob niya.<br /><br />    Ilang sandali pa ay pumasok ang kotse sa loob ng isang kulay-tsokolateng gate. Wow! Napaka-hightech na talaga ng mga bahay rito sa Maynila, sa loob-loob niya. Kusa kasing bumukas at sumara ang gate.<br /><br />    Ngunit nang makapasok ang kotse sa garahe ay nagulat siya dahil wala na si Nina sa driver’s seat. Hindi naman niya nakita nang bumaba ito. Kumabog ang dibdib niya. Nangangapa pa siya kung paano mabubuksan ang pinto ng kotse. Laking tuwa niya nang kusa iyong bumukas. Bumaba agad siya at tinawag si Nina.<br /><br />    Ngunit wala namang tumugon. Hindi niya alam kung nasaan na si Nina. Nagpagala-gala siya sa bakuran at nang hindi na nakatiis ay tinungo ang front door. Kusa iyong bumukas. Pagpasok niya roon ay isang masangsang na amoy ang sumalubong sa kanya. Parang babaligtad ang kanyang sikmura. Lalabas na sana siya pero biglang sumara ang pinto. Abut-abot ang nadama niyang kaba. Madilim sa loob at hindi niya alam kung nasaan ang switch ng ilaw.<br /><br />    “Nina,” tawag niya rito. Napakatahimik ng buong kabahayan at tila wala namang tao roon. Mayamaya ay nakarinig siya ng pintong bumukas mula sa kung saan. Humakbang siya. Nakarating siya sa kusina. Sa ayos at hitsura niyon, masasabing matagal nang walang nakatira sa bahay na iyon. Iba na ang tumatakbo sa isip niya. Gusto na niyang lisanin ang bahay na iyon. Subalit may umagaw sa pansin niya - isang pinto na tila papunta sa basement. Nang lapitan niya iyon ay kusa iyonng bumukas. Natakot siya at nagsimula nang manginig. Subalit kataka-takang pumasok siya sa pintong iyon. Ang madilim na hagdan pababa ay natunton niya.  Mas masansang na amoy ang sumalubong sa kanya. Nanigas siya nang makarinig siya ng ungol.<br /><br />    “Nina?” Nanlalamig na ang mga palad niya at talampakan. “Ikaw ba `yan? Huwag mo akong tatakutin, Nina.”<br /><br />    Narinig uli niya ang ungol. Hindi na siya nakatiis. Tinakbo niya ang pinto palabas ng basement. Hindi niya alintana ang mga galos na nakamtam niya dulot ng ilang beses na pagkadapa. Pagdating niya sa itaas ay naroon si Nina. Nakasuot ito ng puti at mahabang damit at nakatitig sa kanya.<br /><br />    “Nina,” bulong niya na hindi malaman kung mare-relieve o matatakot nang makita niya ito. “Nasaan ka ba kanina? Bakit bigla ka na lang nawala?”<br /><br />    Hindi ito sumagot.<br /><br />    “Dito ka na tumira, Mark,” mayamaya ay wika nito. “Samahan mo ako. Dito ka na habambuhay.” Inabot nito ang braso niya. Napaigtad siya nang maramdaman ang kakaibang lamig ng palad nito.<br /><br />    “M-may tindahan b-ba rito sa malapit, Nina?” nauutal na tanong niya sa nanginginig na tinig. “L-lalabas na muna ako. M-may importante lang akong bibilhin.”<br /><br />    Hindi ito sumagot. Ganoon man ay humakbang siya patungo sa front door. Nanginginig ang buong katawan niya. Nang makalabas siya ng gate ay hindi niya malaman ang gagawin. Malayo sa mga kapitbahay ang bahay ni Nina. Naglakad siya palayo roon. Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Pero hindi na iyon mahalaga. Ang importante ay makalayo siya dahil kakaiba ang pakiramdam niya kay Nina.<br /><br />    Isang babaeng may bitbit na basket ang nakasalubong niya. Binati niya ito at nagtanong tungkol sa bahay na iyon at sa pamilya ni Nina.<br /><br />    Napantanda ang babae.<br /><br />    “Bakit ho?” nagtatakang tanong niya.<br /><br />    “Eh, patay na ho ang buong pamilya Buendia. M-in-assacre. Mahigit isang taon na ang nakalipas.”<br /><br />    “Ho?” Ganoon na lamang ang pagkagulat niya.<br /><br />    “Wala silang kamag-anak dito sa Pilipinas. Lahat ay nag-migrate na sa Amerika. Ipinagbili nga ang malaking bahay na `yon pero wala namang nagkainteres dahil may nagmumulto raw. Marami ang nagsasabi na si Nina iyon. Hindi pa marahil matatahimik ang kaluluwa niya dahil nga bata pa siya nang mamatay. At saka masyadong brutal ang ginawang pagpatay sa kanya. Ginahasa pa siya at itinago ang katawan sa basement. Pinakahuli ngang nakita ang bangkay niya. Kung hindi pa iyon nangangamoy ay hindi malalamang nasa basement pala.”<br /><br />    Napalunok siya. Kung gayon ay kaluluwa na lamang ni Nina ang  muling sumulat sa kanya.<br /><br />             <br /><br /><br /><br />WAKAS<br /><br /><br /><br /></strong></font><br /> http://beverlyanne.perfectblog.net/The-first-blog-b1/THE-STORY-OF-MY-FRIEND-AND-HIS-PEN-PAL-b1-p3.htm The first blog 2008-11-09T03:09:59Z <font color="#0000ff"><strong>Ito ay kwentong kakakilabot nuong nasa highschool pa ko. Kinuwento ‘to nung<br /><br />teacher namin sa school! Isang highschool ito dito sa maynila sa may valenzuela. May<br /><br />kwento kasi sa school na may namatay raw dun na dating estudyante tapos nadulas sa<br /><br />hagdanan, un ang ikinamatay. Nakasara na yun bago pa dumating si Ma’am mia. May<br /><br />mga estudyante ring nagsasabi na nagpaparamdam ito sa gabi kaya pinapayuhan lahat na<br /><br />kung maari ay wag magpapagabi ng husto.<br /><br />“Oh Mia, ndi ka ba sasabay sa min pauwi?” tanong ng isang guro<br /><br />“naku, may tatapusin lang ako. Kelangan na kasi to bukas ng umaga eh!” balisang<br /><br />sagot ni Mia habang inaasikaso niya ang dapat matapos<br /><br />“Basta huh, wag kang paabot ng alas-sais kung pede....” pag-aalalang sinabi ng<br /><br />guro<br /><br />“Oo, sige..” sagot ni Mia na talaga namang busy sa ginagawa niya<br /><br />Alas-singko y medya na, nag-umpisa nang magtago ang araw sa lupa. Halos,<br /><br />nagsisiuwian na rin ang mga estudaynte at mga guro sa school, na para bang tila ni isa sa<br /><br />kanila ay ayaw abutan ng dilim sa iskwela. Pero sa loob ng faculty ay andun pa din si<br /><br />Mia at busy pa rin sa ginagawa nya. Di nya napapansin ang anumang nasa paligid na<br /><br />ingay..wrrree-eecck-ckkk! Ingay ng pinto dahil sa rupok ng saraduhan.<br /><br />Pero baliwala ito sa teacher namin eh, si Ma’am Mia ba. Nang biglang makaramdam si<br /><br />Ma’am Mia ng malamig na hangin na dumampi sa balat nya at galing ang hangin sa labas<br /><br />iyon na dumaan sa bintana, woo-ooosh, at dun nya napansin na alas-sais pasado na pala.<br /><br />“Ano ba yan..teka nga, matatapos na ako eh.” sabi nya sa sarili nya nang biglang<br /><br />parang may mahinhing kumalabit sa kanang balikat nito at mapalingon siya....<br /><br />“Sus, tinatakot ko lang sarili ko..”paglalakas loob nyang sinabi sa sarili para hindi<br /><br />sya matakot. Pinakiramdaman niya iyo at unti-unting tumaas ang balahibo niya dahil<br /><br />wala namang tao ruon kungdi siya lang. Tapos nun ay nag-ayos na sya ng gamit nya para<br /><br />umuwi.<br /><br />Ang corridor na dadaan nya ay mahaba. May tatlong hagdanan ito; ang nasa<br /><br />dulong diretso at ang labasan, may hagdanan sa gitna papuntang third floor pero<br /><br />nakakandado na ito dahil sa pangyayring aksidente na ikinamatay ng isang estudyante,<br /><br />tabi ito ng libary; at ang isa pang hagdanan pababa na malapit sa faculty ay sarado na rin.<br /><br />Lumabas na ng faculty si Mia at kinandado na nya ito. Ang<br /><br />corridor ay tahimik na, wala na ang maiingay at magugulong estudyante tuwing umaga.<br /><br />Halos dalawang ilaw nalang ang bukas at ang isang ilaw ay halos pundi na kaya ito ay<br /><br />bukas-sindi. Diretso lang ang tingin nya na para bang wala siyang ina-alala. Nang di<br /><br />sinasadyang pahapyaw syang napalingon sa salamin na kunwa ay sinilip ang sarili kung<br /><br />maayos pa ang hitsura nya.<br /><br />Nanlaki nalang ang mga mata ni Mia nang may mapansin sya sa salamin at<br /><br />naging hudyat para tumakbo sya sa takot.<br /><br />“Ahhhh--aa-aa--hhhhh!!!” at kumaripas na siya ng takbo nang makita nya kung<br /><br />ano ang nasa salamin--ang reflection nya na nakatayo at titig sa kanya.<br /><br /></strong></font><br /> http://beverlyanne.perfectblog.net/The-first-blog-b1/MY-TEACHER-TRUE-STORIES-b1-p2.htm The first blog 2008-11-09T03:02:50Z Welcome to all people open my blogs <br /> http://beverlyanne.perfectblog.net/The-first-blog-b1/Welcome-b1-p1.htm